fbpx
Welkom! Ben jij ook een moeder van een vroeggeboren kindje? Dan ben ik hier voor jou! Ik ben Ellen Venema, moeder van dochter Ivy en ik ben de community earlybirds gestart voor vrouwen die, net als ik, een vroeggeboorte hebben ervaren. Ik kon weinig informatie en steun vinden om met het verdriet en de angst om te gaan.

 

Ik gun jou inspiratie en inzichten door het delen van mijn eigen ervaring. Met 27 weken zwangerschap beviel ik in m’n eentje op Mallorca van mijn dochter. Een onzekere, heftige en emotionele tijd. Mijn gevoel heeft zich daar zo sterk ontwikkeld dat ik doorkreeg dat wij vrouwen deze bijzondere gave hebben. Een intuïtie, een oermoeder-gevoel.

Ik deel mijn eigen ervaring omdat ik weet dat ook jij deze ontwikkeling door kunt maken (of doormaakt). Ik wil voor jou dat ook jij stopt met twijfelen dat je je eigen wijsheid gaat horen en ernaar gaat handelen. Het heeft mijn leven positief veranderd en dat gun ik jou ook.

 

Mijn verhaal

Met zes maanden zwangerschap ging ik samen met een vriendin een paar dagen naar Mallorca om te ontspannen. Er was veel gebeurd in mijn leven en ik was toe aan een ontspannen midweek. Het liep allemaal anders: Zeer onverwachts braken mijn vliezen. Mijn dochtertje kwam met 27 weken op 1-5-2015 op de Spaanse wereld. Ze woog 900 gram. Ik mocht haar even zien daarna werd ze direct weggehaald. Daar lag ik dan. Niet wetende hoe het met haar was. Hoe nu verder? Wat een nachtmerrie!

In plaats van een roze wolk begon een periode van overleven, angst, verdriet en hoop. Wat stond mij te wachten? Wat moest ik doen? Wat was goed voor haar? Allerlei vragen waar ik geen antwoord op wist.

Tegelijkertijd kwam er ook een kracht in mij vrij. Een innerlijke stem die ik niet eerder kon horen maar nu zo duidelijk aanwezig was. Ik volgde deze stem en liet mij daardoor leiden. Stilaan hoorde ik mezelf zeggen: “Wij komen hieruit. Wij zijn sterk. Ik vertrouw.” Dit vertrouwen durven toelaten, bleek de beste keuze van mijn leven!

Eindelijk thuis

Na 7 intense weken, veel onduidelijkheid en toch ook kleine stapjes vooruit, vlogen we terug naar Nederland om daar vervolgens ook nog 6 weken in het ziekenhuis te verblijven. Hier kreeg ik nog wel hulp aangeboden, hulp om deze traumatische gebeurtenis een plekje te kunnen geven. Echt ruimte voor verwerking kwam er pas toen we eindelijk thuis waren. 

Verwerking en aandacht is enorm belangrijk

Na de ziekenhuisperiode gaat het normale leven weer verder. Er is geen noodzaak meer dus mag ik ons leven weer oppakken. Ik mocht ineens zelf gaan vertrouwen op mijn baby zonder monitoren maar ook op mijzelf als moeder. Voel ik goed aan hoe het met haar gaat? Ik voelde veel onzekerheid en angst. Er ontstonden vragen zoals; Hoe verwerken wij samen ons verdriet? Niemand die je vertelt hoe je deze intense periode kan verwerken. De dagelijkse check is er niet meer. 

Ik merkte bijvoorbeeld paniek als mijn dochter een verkoudheid kreeg. Meteen gingen mijn alarmbellen aan. Ik heb wat bij de eerste hulp gezeten. Je bent bang, onzeker en het vertrouwen in jezelf en je kindje moet groeien. Mijn systeem was alert en reageerde heel snel vanuit het trauma wat ik heb door de periode in het ziekenhuis. 

We gaan vaak door met de orde van de dag. We pakken de draad weer op en vinden dat verdriet en trauma wel weer naar de achtergrond mogen. Vergeet niet wat deze heftige ervaring met je systeem doet en wat voor effect dit heeft op jou en je kind. Kinderen zijn een spiegel van dat wat er binnenin jou speelt. Het mooiste cadeau dat je jezelf en je kindje kan geven, is net wel te investeren in het verwerken en het terugkomen bij jezelf. Ook als dit jaren later is. We leren veel over de zwangerschap, een beetje over de bevalling, over de basisontwikkelingen van een kind. Maar we leren weinig tot niets over hoe je een te vroege bevalling verwerkt.

Waarom ben ik deze community gestart?

Wat ik zelf enorm miste was erkenning en ook lotgenoten die weten hoe het is. Ik heb uiteindelijk mijn verdriet en traumatische ervaring omgezet in kracht en wil hier heel graag andere vrouwen mee inspireren.

Daarom richt ik dit platform op: Voor vrouwen die ook hun heftige ervaring willen omzetten in iets positiefs. Lotgenoten samenbrengen en elkaar het vertrouwen te geven. Zodat we meer kleur aan ons leven en dat van ons kind kunnen geven. Ik wens jou niet die worsteling die ik doormaakte. Ik hoop dat je sneller kan thuiskomen bij jezelf en je innerlijke kompas kan volgen. Je innerlijke kompas weet altijd wat het beste is voor jou en je kind.

Wij vrouwen hebben zoveel kracht en een intuïtie waar we veel meer op mogen vertrouwen. Juist in intense levensperiodes ontwikkelt onze stem zich. Durf je deze stem ook toe te laten? Luister je er ook naar? Maak gebruik van deze ervaring!

 
Stel jezelf vragen

Tijdens het hele proces kwamen er verschillende vragen naar boven, die mij hielpen het trauma te verwerken en m’n innerlijke kompas te vinden.

 

  • Wie ben ik als moeder en als vrouw van een vroeggeboren kindje?
  • Hoe kan ik nog meer gaan vertrouwen op mijn diepe gevoel, mijn innerlijke kompas?
  • Wat mag zichtbaar worden en wat betekent dit voor mij en mijn kindje.
Jouw verhaal doet er toe
Ik deel mijn verhaal zowel in de community als tijdens mijn lezingen. Waarom? Omdat ik als geen ander weet, dat het verhaal en het verdriet ruimte nodig heeft om te kunnen helen, door te kunnen en pas daardoor echt verwerkt kan worden. Door mijn verhaal te laten horen wil ik andere vrouwen laten zien dat ook hun verhaal er toe doet. Gun jezelf een plekje op mijn podium om je te helpen antwoorden te geven op vragen.

‘Lezing: Beken kleur en laat je ware kleuren zien’

Ben je benieuwd naar mijn gehele verhaal? Ik geef regelmatig mijn lezing ‘BEKEN KLEUR’
Voel je welkom! Ik inspireer en help je graag. Klik hier voor de eerstvolgende datum.

*Met deze lezing steun ik ook de stichting Earlybirds.
Deze stichting zorgt voor gratis liefdevolle fotoreportages in het ziekenhuis als lichtpuntje in een moeilijke periode. Foto’s die mij nog iedere dag raken en ik enorm dankbaar voor ben.*